Montañita!

Vrijdagavond vertrokken voor weer helemaal iets anders, namelijk een weekendje Montañita. Onze collega's in het ziekenhuis hadden ons hier al meermaals enthousiast en uitgebreid over verteld, dus nu was het tijd om hier zelf eens een kijkje te gaan nemen. Montañita is een kustdorpje, geliefd bij surfers en blijkbaar ook bij alle Ecuadorianen.

Het was dan ook een grappig sfeertje dat we daar ontdekten: veel cocktails, veel muziek, veel 'happy' brownies en veel mensen die graag genieten van het leven. We waanden ons zowaar in een hippie-dorp.

De eerste avond hebben we dan ook meteen van een gezellig feestje genoten en véél gedanst.

Wat we hier geleerd hebben: Ecuadoriaanse mannen zijn heel opdringerig en in de Ecuadoriaanse cultuur is het ook echt de gewoonte van met 2 te dansen, dus uitleggen dat je graag je persoonlijke ruimte hebt is dan héél moeilijk. Gelukkig hadden we 2 Belgische jongens die ons af en toe konden redden.

Eerste activiteit op zaterdag: Parapente! We hadden via vrienden de nummer van George, een sympathieke Ecuadoriaan die ons meteen meenam naar een goeie plek.

Dit alles verliep niet even vlot, maar dat alles maakte het des te leuker eigenlijk: Terwijl Else en ik in de lucht hingen was er een plotse verandering van de wind en waren we genoodzaakt een 'gira de muerte' uit te voeren (wat voor mijzelf een natte noodlanding in de zee betekende).

Geen nood, hop naar een andere plek! Met een pintje in de hand (11u 's morgens!) reed George ons naar de andere plek, tot de ambriage het begaf. Even wachten dus en in de achterbak van een truck mee met de rest van de parapenters. Een gelukje ook: deze plek had een veel mooier uitzicht vanuit de lucht. Nog een pluspunt: A George le gustan las chicas rubias! Else en ik hebben dan ook alleen leren opstijgen (heel grappig, dan hing je een meter in de lucht en werd je door 3 mannetjes tegengehouden) en we konden in totaal 3 vluchten doen (we vroegen dan ook specifiek naar Adrenalina!). Een leuk dagje dus, en de eerste keer dat we eens een voordeel uit onze blondheid/lichtbruinheid konden halen! Dat mag ook al eens natuurlijk... Dit alles was zijn 30 dollar dik waard.

's Avonds nogmaals genoten van de gezellige sfeer, een kampvuurtje op het strand, cocktails gedronken en onze sociale skills weer eens bovengehaald.

Zondag nog even even genieten en surfen, want we hebben om 15u de bus terug naar Guayaquil.

Dit liep jammer genoeg iets minder gunstig af dan verwacht: Else gaat er helemaal voor, werpt zich als een leeuw in de golven (die iets hoger zijn dan verwacht) en ook het bord heeft zijn zwaktes: gevolg = bord in 2 stukken. Ondanks goede onderhandelingsskills van Niel en Else kost het 60 dollar en na het besef dat we er met onze schamele overschot niet geraken redt Arnout de situatie: een Visakaart doet wonderen!

Nu even ontzanden en op tijd het bed in voor onze volgende guardia!

Week 2

Weer een week vol avonturen in het ziekenhuis!
Katrien en mezelf gingen assisteren met een keizersnede. Toen de anesthesie gebeurd was, waren we met de dokter onze handen gaan wassen. Bleek dat er plots geen water was op onze afdeling. Stress alom want het moest vooruit gaan aangezien ze al verdoofd was. De dokter vond er eerst niets beters op om dan toch de handen te beginnen wassen en af te spoelen met baxters NaCl tot hij besefte dat hij de infecties niet kon riskeren. Andere oplossing zoeken dus. Gelukkig riepen ze opeens aan de andere kant van de gang dat er wel water was in de post-parto. Goed einde dus. ;-)

Deze week hebben Katrien en ik ook een tweeling mee op de wereld helpen zetten tijdens een keizersnede! 2 vruchtzakken en 2 placenta's waardoor je als je dus al 1 kindje er hebt uit gehaald, moet je nog eens vliezen breken. 't Is iets wat je niet gewoon bent. ;-)
Ook jammer genoeg al 2 miskramen gezien tijdens keizersnedes. De eerste was volledig volgroeid en eerst besef je niet wat er aan de hand is en waarom het kindje maar niet begint te wenen. Het andere kindje woog 300gr, super klein baby'tje met alles er op en aan. Plots terug met de voeten op de grond na alle kindjes die al krijsend uit de baarmoeder komen en blaken van de gezondheid.

Spijtig genoeg blijft het nog allemaal steeds bij helpen. En na wat praten met de dokters daar, kwamen we ook te weten waarom het steeds zo rustig was de afgelopen weken. De publieke gezondheidszorg was al heel lang gratis geweest, maar was nooit van hoge kwaliteit . Maar sinds een paar maand is die gratis gezondheidszorg veel beter geworden, waardoor de meeste vrouwen kiezen voor een gratis bevalling en ons -betalend- ziekenhuis wat leeg loopt. Veel personeel en weinig zwangere vrouwen waardoor er als er iets gebeurt, de rest voorrang krijgt om die bevalling uit te voeren.
De dokters beseffen dit en proberen dan nu voor meer warmte te zorgen tijdens de bevalling (dringend nodig trouwens! ;-) en bieden ook gratis consultaties aan in de loop van de zwangerschap met de hoop om zo het tij te doen keren. (Hopelijk heeft dit voor de komende weken als zijn effect... ;-)

De sfeer zit wel nog altijd heel goed in het ziekenhuis. Doordat iedereen een dag werkt en een dag niet, zien we elke dag andere mensen. Maar nu in de 2e week zien we eindelijk terug personen die we in de eerste week hebben leren kennen. Eindelijk vertrouwde gezichten en niet meer ons constant moeten voorstellen. Dit maakt het werk wel enorm veel leuker. Ook goed voor ons Spaans, want nu moeten we niet meer de gewoonlijke zinnetjes gebruiken om vragen zoals 'van waar zijn jullie, wat doen jullie, ...' te beantwoorden, maar praten we over de allerhande dingen in het leven. Een heuse zoektocht in ons geheugen naar woordenschat en alle vervoegingen van de werkwoorden dus! ;-)

Dinsdagavond was een avond zoals we ze niet gewoon waren. We hadden gehoor gekregen over een promotie om naar de Galápagos te vliegen, 200$. We moesten dus vlug beslissen of we nu wel of niet naar daar wilden gaan. Eenmaal iedereen overtuigd was, moesten we snel zijn. Bleek tot onze grote spijt dat de goedkoopste vluchten enkel toegankelijk waren voor de Ecuadorianen zelf. Uiteindelijk een vlucht gevonden voor 240€, valt dus nog altijd héél goed mee!
Donderdagochtend zitten we hopelijk op het vliegtuig naar daar en Niel (de geneeskundestudent uit Cuenca) gaat ook mee!

We zijn ook eindelijk eens ons visum en studentenkaart in orde gaan brengen. De studentenkaart was vooral belangrijk omdat je er 75$ korting mee krijgt bij het binnen komen van de Galápagos. Moest dus snel geregeld worden aangezien we donderdagochtend al op het vliegtuig zitten! Na een zoektocht naar waar we moesten zijn, kregen we een preek van een dame daar over het feit dat het altijd de geneeskundestudenten niets van hun laten horen voor ze komen, waardoor de verantwoordelijke er dan ook niet was. Na lang gepraat hebben we het uiteindelijk toch voor mekaar kunnen krijgen dat zij alles kon regelen en foto's trok voor op de kaart. Nu maandag een uurtje vrij vragen op het werk om de kaart op te halen... Visum ging verbazend vlot, al had Arnout minder geluk de dag erna. De directeur had het blijkbaar op een lopen gezet.

Dit weekend gaan we naar Montañita, een klein dorpje aan de zee!

Cuenca + Nationaal Park Cajas

In ons eerste weekend zijn we naar Cuenca geweest, zo'n 4h rijden met de bus van Guayaquil. Trauma 1: check! In Ecuador zijn ze blijkbaar enorme fan van horrorfilms en op onze bus werd er dan ook een horrorfilm getoond. Verschrikkelijk. Het geluid stond veel te luid waardoor alle vieze ademgeluiden en krijsende zombies door merg en been sneden. Daarbij nog eens gerekend dat de weg naar Cuenca door de bergen loopt en een chauffeur die rijdt alsof hij met een sportwagen aan het rijden is: misselijkheid verzekerd! ;-)
Wel een prachtige route de bergen, we kwamen van zeeniveau en Cuenca ligt op een 2500 meter. Langzaam rijd je dus de bergen in en op een bepaald moment kom je ook boven een wolkengrens uit. Super mooi beeld.
We waren 's ochtends vertrokken, waardoor we daar midden in de dag zijn toekomen met de zon die ons toe lachtte. (Iets wat we niet gewoon zijn, aangezien we door het werken vertrekken 's morgens vroeg - 6h30 - en pas 's avonds als het al donker is terug thuis zijn.) Vakantiegevoel direct aanwezig dus! Daar dan maar beslist om dan maar direct te genieten van het zonnetje en al wandelend van de busstation naar het centrum te gaan i.p.v. taxi of bus. Direct zagen we dat Cuenca zoveel leuker is dan Guayaquil. Veel kleiner, waardoor alles op wandelafstand is, en vooral veel veiliger - op 1 straat na mochten we overal wandelen, helemaal anders dan in Gauyaquil waar er maar 1 straat is waar we wél mogen wandelen. ;-)
Ondertussen ook in een spotgoedkoop vegetarisch restaurantje gegeten met verse jugos. (Katrien en ik zijn geweldige fan van de jugos hier! Super goedkoop - 1 dollar - en allemaal vers gemaakt!)
's Avonds waren we op zoek naar een leuke caféetje om nog iets te gaan drinken, maar het café vonden we eerst niet en bleek achteraf dan niet open te zijn. Arnout wou dan nog eens ergens in een ander café gaan vragen hoe het juist zat, en bleek daar toevallig juist ook een Vlaming (student geneeskunde uit Antwerpen die in Cuenca stage loopt voor 2 maand) te staan die Arnouts accent herkende. Daar zaten ook nog 3 Vlamingen die in Ecuador waren voor 3 maand (wel om thesis te doen) en met hem samen woonden. Die avond zijn we dan samen nog uit geweest naar een gezellig danscafé.

Volgende dag zijn we met z'n 3en (Katrien, Arnout en mezelf) naar Parque Nacional de Cajas geweest om een namiddag te gaan wandelen. Mooie uitzichten, echt de moeite! Wel is het temperatuursverschil met Guayaquil heel erg duidelijk. Plotseling moesten we op zoek gaan naar dikke truien i.p.v. topjes. (In Cuenca is het overdag wél warm, maar 's avonds wordt het minstens even koud = Belgische herfst/winter-temperaturen.)
's Avonds zijn we uitgenodigd geweest door de Belgen voor hun afscheidetentje - in het beste restaurant van Cuenca volgens de locals - wat voor ons direct een welkomstetentje werd. ;-)

Volgende dag wilden we naar El Museo de Esqueletologia gaan, maar die bleek jammer genoeg gesloten te zijn om zondag. (Net zoals alles daar...) Dan zijn we maar door gegaan naar Museo del sombrero (Panamás) waar we wel geluk hadden!
Daarna samen met 2 van de Vlamingen naar Guayaquil gegaan - zij moesten de volgende ochtend om 6h hun vlucht hebben terug naar huis. Samen gegeten en dan toch maar wijselijk gaan slapen. Korte nacht, maar de volgende dag hebben we overleefd. ;-)

Week 1

Ondertussen is de eerste week al volledig achter de rug, maar toch nog een korte samenvatting voor de onwetenden onder ons.
Normaal moesten we samen zaterdagavond aankomen op ons appartementje, maar de vlucht tussen Madrid en Miami van Arnout en Katrien gooide roet in het eten. Ze hadden een uur vertraging en zaten al op een vlucht die een uur later aankwam dan de mijne (Else). En bovendien was ons laatste vliegtuig nog eens een halfuur vervroegd. Je kan het dus al raden, ik ben aan het wachten op de luchthaven op hen en moet het uiteindelijk toch op een lopen zetten -alleen- omdat ik anders zelf ook nog mijn vlucht zou missen. En daar nog eens bij konden ze me niet bereiken doordat ze geen ontvangst hadden in Miami, zodat ik alleen maar kon hopen dat Arturo (onze huisbaas) klaar zou staan op het vliegveld om me veilig en wel door Gauyaquil te loodsen.
Gelukkig hadden Katrien en Arnout al op hun hotel in Miami Arturo kunnen bereiken en heel het verhaal kunnen doen, waardoor Arturo met open armen me kon ontvangen in Ecuador. Eenmaal aangekomen op ons appartement (onder Artur's Café) belde hij naar onze huisgenoten (5 fransen en 1 engelsman) om eens langs te komen. De fransen hebben me dan direct mee genomen naar een caféetje in de buurt om kennis te maken. Ze zijn trouwens super vriendelijk en sociaal, echt een meerwaarde aan ons appartement!
De volgende dag ben ik dan mee geweest met een paar van hen naar een parkje in de stad, terwijl Arnout en Katrien aan het genieten waren van Miami Beach. (En Miami Beach is blijkbaar compleet zoals je het zou verwachten, veel onbeschaamd naakte vrouwen en cocktails, aldus Katrien)
's Avonds ben ik dan mee geweest met Arturo naar de luchthaven om ook hen te verwelkomen in Ecuador!
Die avond konden we eigenlijk niet veel meer doen dan gaan slapen, want we werden de volgende dag al om 7h verwachten voor onze eerste 'guardia' van 12h aan 1 stuk.

's Ochtends vonden we snel een veilig taxi om ons naar de Maternidad te brengen en de eerste werkdag te beginnen. Na een kleine zoektocht vonden we op het hoogste verdiep de administratie, waarbij snel bleek dat onze verantwoordelijke dokter er nog niet was en in het eerste komende uur blijkbaar ook niet zou komen. Daarna zochten we ons een weg naar de 'area toco-gyneacología' waar we onze vooral totaal niet passende groene pakjes kregen voor de dag door te komen. Eenmaal toegekomen op de zaal, bleek het dat wij (Katrien en Else) vrij groot waren i.t.t. de Ecuadorianen en Arnout dus een echte reus is voor hen. Ook werd het snel duidelijk dat vrouwen hier duidelijk in een ander kader moeten bevallen dan in België. Alle vrouwen vanaf de eerste wee komen toe op de 'pre-parto', 1 grote zaal met allemaal bedden naast elkaar. Rechts de 'partos normales', links diegene die een keizersnede zullen krijgen. Naast deze zaal is de 'parto', ook weer allemaal bedden naast elkaar waar de vrouwen 'gezellig' samen kunnen bevallen. De 'quirófanos' (=operatiezalen) zijn dan wel gescheiden, maar daar hebben ze wel maar het minimum/oud materiaal in vergelijking met België.
Na de eerste kennismaking werden we al gauw weer naar boven gestuurd om onze uurregelingen en maaltijden in orde te krijgen. Gelukkig hebben we het kunnen regelen om maandag tot woensdag te kunnen werken, i.p.v. maandag-dag, woensdag-nacht en vrijdag-dag. Zo hebben we toch 6 weken (weekends) de tijd om Ecuador te ontdekken.

De eerste week werken was voor ons vooral zoeken naar wat juist van ons verlangd werd. Ook werd het snel duidelijk dat er een enorm personeelsverloop was, waardoor we ons elke dag terug moesten voorstellen aan de aanwezige dokters/vroedvrouwen/studenten/... Best wel lastig.
De eerste dag mochten we al instrumenteren bij keizersnedes, terwijl de tweede dag eerder saai was omdat we amper iets mochten doen. Het hangt dus duidelijk van guardia tot guardia af in welke mate we worden geapprecieerd en onze 'kunde' wordt benut. (Maar geen nood, we amuseren ons elke dag en maken vrienden en leren vooral véél spaans.)

Morgen schrijven we hoe onze 'fin de semana' (=weekend) geweest is!