Katrien en mezelf gingen assisteren met een keizersnede. Toen de anesthesie gebeurd was, waren we met de dokter onze handen gaan wassen. Bleek dat er plots geen water was op onze afdeling. Stress alom want het moest vooruit gaan aangezien ze al verdoofd was. De dokter vond er eerst niets beters op om dan toch de handen te beginnen wassen en af te spoelen met baxters NaCl tot hij besefte dat hij de infecties niet kon riskeren. Andere oplossing zoeken dus. Gelukkig riepen ze opeens aan de andere kant van de gang dat er wel water was in de post-parto. Goed einde dus. ;-)
Deze week hebben Katrien en ik ook een tweeling mee op de wereld helpen zetten tijdens een keizersnede! 2 vruchtzakken en 2 placenta's waardoor je als je dus al 1 kindje er hebt uit gehaald, moet je nog eens vliezen breken. 't Is iets wat je niet gewoon bent. ;-)
Ook jammer genoeg al 2 miskramen gezien tijdens keizersnedes. De eerste was volledig volgroeid en eerst besef je niet wat er aan de hand is en waarom het kindje maar niet begint te wenen. Het andere kindje woog 300gr, super klein baby'tje met alles er op en aan. Plots terug met de voeten op de grond na alle kindjes die al krijsend uit de baarmoeder komen en blaken van de gezondheid.
Spijtig genoeg blijft het nog allemaal steeds bij helpen. En na wat praten met de dokters daar, kwamen we ook te weten waarom het steeds zo rustig was de afgelopen weken. De publieke gezondheidszorg was al heel lang gratis geweest, maar was nooit van hoge kwaliteit . Maar sinds een paar maand is die gratis gezondheidszorg veel beter geworden, waardoor de meeste vrouwen kiezen voor een gratis bevalling en ons -betalend- ziekenhuis wat leeg loopt. Veel personeel en weinig zwangere vrouwen waardoor er als er iets gebeurt, de rest voorrang krijgt om die bevalling uit te voeren.
De dokters beseffen dit en proberen dan nu voor meer warmte te zorgen tijdens de bevalling (dringend nodig trouwens! ;-) en bieden ook gratis consultaties aan in de loop van de zwangerschap met de hoop om zo het tij te doen keren. (Hopelijk heeft dit voor de komende weken als zijn effect... ;-)
De sfeer zit wel nog altijd heel goed in het ziekenhuis. Doordat iedereen een dag werkt en een dag niet, zien we elke dag andere mensen. Maar nu in de 2e week zien we eindelijk terug personen die we in de eerste week hebben leren kennen. Eindelijk vertrouwde gezichten en niet meer ons constant moeten voorstellen. Dit maakt het werk wel enorm veel leuker. Ook goed voor ons Spaans, want nu moeten we niet meer de gewoonlijke zinnetjes gebruiken om vragen zoals 'van waar zijn jullie, wat doen jullie, ...' te beantwoorden, maar praten we over de allerhande dingen in het leven. Een heuse zoektocht in ons geheugen naar woordenschat en alle vervoegingen van de werkwoorden dus! ;-)
Dinsdagavond was een avond zoals we ze niet gewoon waren. We hadden gehoor gekregen over een promotie om naar de Galápagos te vliegen, 200$. We moesten dus vlug beslissen of we nu wel of niet naar daar wilden gaan. Eenmaal iedereen overtuigd was, moesten we snel zijn. Bleek tot onze grote spijt dat de goedkoopste vluchten enkel toegankelijk waren voor de Ecuadorianen zelf. Uiteindelijk een vlucht gevonden voor 240€, valt dus nog altijd héél goed mee!
Donderdagochtend zitten we hopelijk op het vliegtuig naar daar en Niel (de geneeskundestudent uit Cuenca) gaat ook mee!
We zijn ook eindelijk eens ons visum en studentenkaart in orde gaan brengen. De studentenkaart was vooral belangrijk omdat je er 75$ korting mee krijgt bij het binnen komen van de Galápagos. Moest dus snel geregeld worden aangezien we donderdagochtend al op het vliegtuig zitten! Na een zoektocht naar waar we moesten zijn, kregen we een preek van een dame daar over het feit dat het altijd de geneeskundestudenten niets van hun laten horen voor ze komen, waardoor de verantwoordelijke er dan ook niet was. Na lang gepraat hebben we het uiteindelijk toch voor mekaar kunnen krijgen dat zij alles kon regelen en foto's trok voor op de kaart. Nu maandag een uurtje vrij vragen op het werk om de kaart op te halen... Visum ging verbazend vlot, al had Arnout minder geluk de dag erna. De directeur had het blijkbaar op een lopen gezet.
Dit weekend gaan we naar Montañita, een klein dorpje aan de zee!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten