Vorige week begonnen we met het 2e deel van onze stage, namelijk de stage pediatrie. Deze gaat door in Hospital de Niños Roberto Gilbert, een groot ziekenhuis enkel voor kinderen op zo'n 15 minuten wandelafstand van ons huisje én in een veilige buurt. Dit is dus een aangename verandering in tegenstelling tot de Maternidad die eerder wat ongelukkig gelokaliseerd was. Bovendien werken we dagelijks van 8u tot 16u, wat betekent dat het nog licht is als we gedaan hebben :-). We doen in de voormiddag een sala (voor mij was dat Emergencia de eerste week) en in de namiddag volgen we consultas externas bij de verschillende specialisten. Heel leuk, vooral dat we wat vrijheid hebben (als het van de secretaresse die onze uren regelt afhangt niet, het administratief beleid is hier heel strikt). We moeten ons ook 's morgens en 's avonds in- en uitchecken met onze vingerafdruk, dus moeten dringend leren op tijd te komen! Extra pluspunt: het eten is hier véél beter dan in de Maternidad, dus ik kijk nu ook echt uit naar ons middagmaal.
Eerste indrukken: gespecialiseerd ziekenhuis met goeie patiëntenzorg, wel wat minder qua hygiëne en efficiëntie. Nergens zijn handschoenen te vinden en handen wassen gebeurt nauwelijks. Ook in dit ziekenhuis worden de dossiers in de zalen geschreven en dit verloopt zo enorm inefficiënt: elke keer opnieuw moet de arts alle patiëntgegevens opnieuw opschrijven en met geschriften ontcijferen verlies je toch echt veel tijd. Zo wordt er vb. nergens een geboortedatum geschreven, maar telkens aan de moeder de leeftijd gevraagd, heel grappig. Vreemde sfeer ook: de grote wachtzaal lijkt echt superhard op een zwembad!
Dit weekend werden we dan ook met het feit geconfronteerd dat we wat minder vakantiedagen dan anders hebben om te reizen, maar mits optimale benutting van nachtbussen kan je wel 2 volle dagen ergens zijn in het weekend. We zijn dan ook eens naar Quito afgezakt, de hoofdstad die nog een mooi oud deel in koloniale stijl bezit. Aanleiding voor deze trip: een gratis concert van Emir Kusturica op het mooie Plaza de San Fransisco op zaterdagavond. Het was ook leuk dat we de Spanjaard George die ons dit getipt had toen we hem toevallig tegenkwamen in Vilcabamba vorig weekend weer toevallig tegenkwamen zaterdag tijdens onze omzwervingen in the Old Town of Quito. We waren blij te ontdekken dat Quito niet zo koud was als verwacht (velen hadden ons reeds angst aangejaagd), maar we werden in de namiddag wel geconfronteerd met een fixe regenbui. We beseffen nu ten volle dat we hopen dat het regenseizoen toch maar zo laat mogelijk begint (vanaf eind december is het regenseizoen in Ecuador. Dit wilt zeggen dat het véél warmer is en uiteraard, er veel regen is). 's Avonds zijn we na enkele glaasjes Canelazo (lokale drank) klaar voor het concert samen met de Spanjaard George en de Rus Ivan. En plezant was het zeker!
De volgende dag vroeg uit bed, want we hebben een afspraak met Ivan aan de TeleferiQuo. Dit is een skiliftje dat je van 3050m naar 4050m brengt met een heel mooi zicht op de stad, en vandaar uit kan je nog verder wandelen naar de top: de Cumbre Rucu Pichincha op 4696m. We beginnen met vol enthousiasme aan de wandeling van een aantal uur, maar ik merk jammer genoeg snel dat ik toch nog niet gewend ben aan de hoogte (jaja: barstende hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid, ...) dus ik keer na 2u wandelen terug met Daniella, een Venezolaanse die ook symptomen begon te krijgen terwijl Else en Ivan voor de top gaan. En er is bewijs: ze zijn er geraakt! Volgende keer moet ik dus wat langer acclimatiseren aan de hoogte (als je van Guayaquil = zeeniveau komt ben je aan niet veel gewend).
's Avonds eindelijk eens Cuy gegeten (dit is cavia, een lokale specialiteit, die eigenlijk niet veel anders dan kip smaakt) en op tijd afscheid genomen van het mooie Quito om ons te nestelen in éen van de ons ondertussen vertrouwde nachtbussen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten