Woensdagavond was het dan tijd om ons laatste lange weekend optimaal te benutten, deze keer met bestemming: Loja.
Na de zoektocht naar een goedkope overnachting beslisten 's middags we om nog 'vlug' de Podocarpus te bedwingen. Het werd een reis tegen de donker. Gelukkig hadden ze ons zwaar onderschat en waren we zowaar een halfuur voor tijd terug beneden! ;-) Al begon het niet volledig volgens plan. Normaal kan een taxi je tot de refugio brengen, het beginpunt van de wandeling 'El Mirador'. Maar onze taxi beweerde dat hij enkel tot de ingang van het park mocht rijden waardoor wij noodgedwongen 8,5km vroeger onze wandeling moesten beginnen. Direct werden onze beenspieren op de proef gesteld en toen moesten we nog met de eigenlijke 4h durende wandeling beginnen waar we nog 700m moesten stijgen. Maar alle pijn werd snel vergeten toen we de top bereikten want we werden beloond op prachtige berglandschappen. Gelukkig had één van de gidsen bij de refugio ons nog een taxi kunnen regelen, waardoor we de terugtocht van 8,5km niet meer moesten doen, want best kapot (maar tevreden) waren we wel. Na een deugddoende warme douche, trokken we het stad in de richting van een mexicaans restaurantje (Katrien haalde haar slag thuis t.o.v. platos typicos) en daarna naar een café voor nog een cocktailtje. (met nadruk op de -TJE-, voel de frustraties van Katrien voor haar verloren 3dollar.)
Na veel telefoontjes konden we uiteindelijk nog een viaje en caballo vastleggen voor de volgende dag, waardoor we vrij vroeg ons bed opzochten om weer even vroeg te kunnen opstaan richting Vilcabamba.
Vilcabamba was een aangename verrassing. Een klein dorpje met een gezellig dorpspleintje, allemaal badend in een tranquilo sfeertje. En wij uiterst klaar voor een tochtje te paard door de bergen, deze keer de andere kant van de Podocarpus. Terug prachtige uitzichten, een almuerzo op een idyllisch plaatsje tussen rotsen en een kabbelend bergriviertje, een extreem koude douche onder een watervalletje,... Achteraf wel een enorm pijnlijke kont en rug, maar een onvergetelijke dag.
's Avonds besliste Arnout al terug te gaan naar de feesten voor de 'Independencia de Loja', terwijl Katrien en ik kozen voor een avondje Vilcabamba. We hadden een 'richting' doorgekregen - een adres kon je het niet noemen - van een blijkbaar gezellig cafeetje, maar eenmaal daar aangekomen bleek de poort vast te zitten, terwijl alles er op wees dat het open was. Na even geduld te oefenen, bleek de eigenaar uiteindelijk nog in het dorp te zitten. Gelukkig kreeg die een lift, waardoor we na een halfuur wachten eindelijk konden genieten van een 'Canelazo', een locaal drankje.
De volgende ochtend na een uitgebreid ontbijtje, zijn we doorgegaan om ons bij Arnout aan te sluiten. Die had de vorige nacht bij een couchsurfer geslapen en zat nu samen met nog wat vrienden van Juan Pablo (de coucher) op een Ecuadoriaanse versie van Waregem Koerse. Waar niet de snelheid centraal stond, maar blijkbaar het elegant zijn van de paarden. Deze moesten 10 toertjes lopen op een typische snel-wandelende manier en zo weinig mogelijk speeksel afscheiden e.d. Zo mooi mogelijk blijven dus. ;-) De mama van één van de vrienden heeft ons daarna uitgenodigd bij haar thuis en eten gemaakt: 'Repe', een Lojaans soepje met daarna - natuurlijk - rijst met yuca en tonijn. Super lekker!
Na een Ecuadoriaanse versie van tussen 2 vuren en een rondleiding in Loja door Juan Pablo zijn we dan nog het uitgaansleven ingetrokken. Eerst een optreden gaan kijken van Las Chicas Dulces, een 5tal wulpse vrouwen bij elkaar die menig harten sneller deden slaan.... Daarna naar een plaatselijke discotheek. Blijkbaar wordt er hier altijd in 'parejas' gedanst, waardoor we, als we even wilden gaan rusten, onze mede-danspartner ook moest gaan rusten. Heel raar allemaal, maar wel een hele leuke avond gehad!
Onder de noemer van de ochtendstond heeft goud in de mond, zijn we na amper 4h slapen doorgereisd naar Saraguro. Een klein dorpje op de terugweg naar Guayaquil. Een zondagsmarkt met allemaal typisch geklede vrouwen en mannen. (Lees: zwarte bolhoeden, zwarte rokken of broeken en een mooi bloesje met een zwarte doek erover) Heel speciaal om te zien!
Bij deze zijn we terug helemaal klaar voor een nieuwe werkweek! Deze keer in Hospital de Niños Roberto Gilbert, onze stageplaats voor de komende 6 weken. Elke weekdag van 8h tot 16h moeten werken, het zal aanpassen worden. ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten